قصد کردم که ده روز در شهری بمانم، اما در این مدت تصمیم دارم به اماکن تفریحی پیرامون آن شهر نیز بروم. نماز و روزهام چه حکمی خواهد داشت؟

[1]. امام خمینى، سید روح اللّٰه، استفتائات، ج 1، ص 226، قم، دفتر انتشارات اسلامى، چاپ پنجم، 1422ق.

[2]. همو، توضیح المسائل (محشّٰی - امام خمینی)، ج 1، ص 718 - 720، م 1338، قم، دفتر انتشارات اسلامی، هشتم، 1424ق.

[3]. نظر مراجع تقلید در این مسئله، درباره مقدار زمان مجاز برای رفت و آمد، متفاوت بوده و به شرح ذیل است:
الف. آیات عظام امام خمینی، خویی، تبریزی، وحید، فاضل و نوری: (بیش از دو ساعت طول نکشد)؛ آیات عظام امام خمینی و نوری: (و فقط برای یک مرتبه باشد).
ب. آیت الله خامنهای: (مجموع ساعات خروج از شش، هفت ساعت بیشتر نشود).
ج. آیت الله سیستانی: (یک روز یا یک شب، کامل نشود و در صورت تکرار طوری نباشد که عرفاً بگویند در دو جا اقامت دارد).
د. آیت الله اراکی: (در همان روز برگردد).
ه. آیت الله بهجت: (چنانچه بیشتر روز را در محلّ اقامت باشد، نمازش تمام است).
و. آیت الله زنجانی: (همینکه خوابگاهش در محل اقامت باشد کافی است و لازم نیست تصمیم داشته باشد در روز یا اوایل شب به محل اقامت برگردد، هر چند هر روز به خارج از محل برود).
ز. آیت الله مکارم: (اگر رفتن به آن مکان طوری است که خودش مسافرت محسوب میشود باید تمام ده روز را شکسته بخواند).
ح. آیات عظام گلپایگانی و صافی: (اگر از اوّل قصد بیرون رفتن از آن محلّ را داشته باشد، نمازش شکسته است، هر چند به حدّ ترخّص نرسد).

[4]. آیات عظام خویی، وحید و تبریزی: ( اگر مدت از این بیشتر باشد احتیاطاً بین شکسته و تمام جمع نماید، و اگر تمام یا بیشتر روز باشد نمازش شکسته است)؛ آیت الله فاضل: (اگر زمان ماندنش بیشتر شد، احتیاط واجب این است که بین نماز شکسته و تمام جمع کند و در ماه رمضان احتیاطاً روزه بگیرد و بعداً قضا کند)؛ ر.ک: امام خمینی، سید روح اللّٰه، توضیح المسائل (محشّٰی - امام خمینی)، ج 1، ص 718 - 720، ذیل م 1338؛ برگرفته از سایت رسمی مقام معظم رهبری، س 655؛ وحید خراسانى، حسین، توضیح المسائل، ص266، م 1346، مدرسه امام باقر(ع)، قم، نهم، 1428u200d ق.