«وَ السَّمَاء وَ مَا بَنَاهَا» سوگند به آسمان و آنکس که او را آفرید! مگر فرد دیگری غیر از پروردگار، سازنده آسمانها بود که خدا به او سوگند یاد میکند؟!

خداوند در این آیه شریفه به دو چیز؛ یعنی فعل خود و ذات خود سوگند یاد فرموده است:[1] «وَ السَّماءِ وَ ما بَناها»؛[2] «و قسم به آسمان و کسى که آسمان را بنا کرده است». چنین سوگندی اشتباه نیست؛ زیرا متکلم در مقام خطاب، میتواند در مورد خودش نیز از لفظ غائب استفاده کند و این یکی از ویژگیهای بلاغی بوده و نیز بیانگر مطالبی؛ مانند توحید افعالی است؛ یعنی اصل خلقت آسمان با آن عظمت خیره کننده از شگفتیهاى بزرگ خلقت است، و بناء و پیدایش این همه کواکب و اجرام آسمانى و نظامات حاکم بر آنها شگفتى دیگر، و از آن مهمتر خالق این آسمان است.
ناگفته نماند که؛ هر چند «ما» در این آیه شریفه موصوله بوده و به معنای «من» موصوله میباشد؛ ولی معنای وصفی دارد؛ یعنی «القادر العظیم الذى بناها».[3]

---